Reviews

Prog Wereld - The Perfect Map (Dutch)

by Dick van der Heyde
August 1, 2016

Dat Elephants Of Scotland een Amerikaanse band is lekker verwarrend en dat mag op z’n minst grappig  genoemd worden. Ik hou wel van dergelijke humor. Het verrassen zit de bandleden blijkbaar in het bloed. Ook “The Perfect Map”, het derde studioalbum van het viertal uit Vermont, zal voor de nodige verbazing zorgen. Het gebodene wijkt namelijk behoorlijk af van dat wat op voorganger  “Execute And Breathe” de ronde doet. De band toont op het nieuwe album veel meer een eigen gezicht en is beduidend minder Rush-achtig. Dat neemt met zich mee dat Elephants Of Scotland hier een stuk minder stevig klinkt. Wel moet ik daar direct achteraan zeggen dat de band nog steeds weet wat gedreven muziek maken is. We horen globaal genomen een door toetsen gedomineerde variant op de neoprog uit de jaren ’90, een geluid dat uiteraard flink geïnspireerd is door de seventies. Het siert de band dan ook dat ze hun eigen pot hebben gebrouwen. Een eigen geluid is wat deze band toekomt en dat is helemaal in lijn met hun ambities. Elephants Of Scotland heeft een eigen studio en deed een aantal belangrijke optredens tijdens onder andere ROS-Fest en het Marillion-weekend in Montreal. De band timmert zogezegd hard aan de weg.

Helaas is onlangs de directeur van de band, Buddy Rabin, overleden en dat is triest. Een exacte doodsoorzaak wordt niet gegeven, niet dat het ook maar iets ter zake doet of Buddy nu naar de hemel is gegaan vanwege ziekte of een ongeval. Misschien heeft de dierenarts  hem wel wegens ouderdom laten inslapen? Met zijn guitige bek staart hij je vanaf de achterkant van het cd-boekje aan, terwijl baasje Adam hem de laatste eer bewijst met een kort instrumentaaltje. Für Buddy, want zo heet het stukje, bestaat hoofdzakelijk uit piano en strings met daaroverheen fluitachtig  synthspel. Echt bijzonder is het nummer niet. Daarvoor zijn de eerdere zes tracks aangewezen. Het album duurt slechts 41 minuten zodat het zaak is dat elk liedje op je goedkeuring kan rekenen. Laten we dus maar bij het begin beginnen.

Een daverend drumintro zet het album in gang en met een compositie als Sun-Dipped Orphans And The Wizard’s Teapot weet je dat je kostelijk vermaakt zal worden. Tussen alle Tony Banks–achtige orgeltjes zit een hoop aanstekelijkheid en hoewel de stem van bandleider Adam Rabin niet in de categorie ‘geweldig’ valt, klinkt het allemaal niet verkeerd. De melodieën en de thema’s komen lekker aan, de piano tingelt er lustig op los, de akoestische gitaar bruist en er zijn momenten van bombast. Counting On A Ghost is eenzelfde soort nummer. Het bevat een korte gitaarsolo van John Whyte, een momentje dat even genoemd moet worden aangezien het aantal solo’s op de plaat van zowel gitaar als toetsen gering is. In de daaropvolgende nummers komen enkele folky sferen naar boven. Je zou zweren dat de organische gloed die over de muziek ligt afkomstig is van een Britse band. Ik ben toch niet gek geworden?  Die viool in One By Sea is toch helemaal te Caravan en wat te denken van het  door bassist Dan MacDonald gezongen Swing The Gavel? Dat laatste is een deinend Jethro Tull-achtig nummer met een tekst die gebaseerd is op een verhaal uit de fameuze “Decamerone” van Giovanni Boccaccio (1313-1375). Ook muzikaal neemt het nummer je trouwens mee naar de Middeleeuwen.

Met het zwierige titelnummer zit je dan weer  ineens in het Oosten  dankzij enkele momenten wereldmuziek. Het goede van Elephants Of Scotland is dat ze hun muziek net zo makkelijk met spacey geluiden larderen zoals hun grote voorbeeld Rush dat ook doet. Dit komt goed naar voren in de mini-epic Random Earth. Ik hoor hier dampende jaren ’80 muziek, een mengelmoesje van prog, new wave, hardrock en elektronica. Het nummer heeft iets euforisch en alle bandleden, behalve drummer Ornan McLean, doen een gedeelte van de leadzang. Dat klinkt leuk. Rabin en MacDonald  hebben redelijk dezelfde stem (denk aan Nick Barrett) maar Whyte, die de laatste zinnen doet, onderscheidt zich met zijn Geddy Lee-achtige vocalen. Het nummer kent een paar korte solo’s en dat hadden ze vaker op dit album moeten doen. Hoewel: het bezit van de zaak is het eind van het vermaak…

Al met al is “The Perfect Map” een werkstuk dat mijn goedkeuring krijgt. Een album dat een eigen gezicht heeft en dan ondertussen geen zwakke seconde laat horen, verdient het om omarmt te worden.

-----

translation by Angelo Hulshout 

Elephants of Scotland is an American band, which is funny to say the least. I like this type of humour. Surprising people is part of the genes of the band, and "The Perfect Map", the third studio album of the Vermont foursome will certainly surprise people. What is on the album deviates quite a bit from what is on the previous album "Execute and Breathe". The band shows more of it's own identity and certainly sounds far less like Rush this time. As a side effect, Elephants of Scotland do sound less heavy because of that. However, I have to add that they still know how to create a driven piece of music. Overall, we hear variations on keyboard driven 90's neo-prog, which of course is heavily inspired by the 70s. Kudos to the band for brewing their own sound out of that, because that is what they deserve, and it's also in line with their ambitions. Elephants of Scotland have their own studio and conducted a few important live gigs during amongst others RoS-fest and the Marillion weekend in Montreal. The band is certainly making its way.

Sadly, the band was confronted recently with the death of Buddy Rabin, director of the band. The cause of his death was not given, but it's irrelevant whether it was ilness or an accident that sent him on his way. Maybe the vet put him to sleep because of his old age? Either way, he looks at you with a playful face from the back of the CD booklet, while his owner Adam pays his last respects with a short instrumental. Für Buddy, as it is called, consist mainly of piano and strings, with flute-like synth on top. Not a very special song, but the other 6 certainly are. The album is only 41 minutes long, so every track must be spot on. Let's start from the beginning.

A thunderous drum intro sets of teh album and with a composition like that of Sun-Dipped Orphans and The Wizard's Teapot the listener can rest assured he's going to be entertained. In between all the Tony Banks-like organs there's a lot of fun to be found. Even if the voice of band leader Adam Rabin is not the most amazing one, it all sounds far from bad. The melodies and themes come in very well, the piano tinkles with joy, the acoustic guitar shines and there are some bombastic moments. Counting on a Ghost is a similar kind of track. It contains a short guitar solo by John Whyte, a precious moment worth mentioning because the album contains very few guitar and keyboard solos. The tracks after this introduce folk like atmospheres. One would swear the organic glow that covers the music is inspired by a British band. The violin in One By Sea, that surely is Caravan? And what about Swing the Gavel, sung by bassist Dan MacDonald? A surging Jethro Tull track, with lyrics inspired by Giovanni Boccaccio's (1313-1375) "Decamerone". Also musically the song takes the listener back to the Dark Ages.

The jaunty title track in turn takes one to the East, thanks to a few pieces of inserted world music. The good thing about Elephants of Scotland is that they just as easily mix spacey sounds into their music as their muse Rush. That's very clear in the mini epic Random Earth. I hear steaming 80s music, a mix of prog, new wave, hard rock and electronics. The song has a euphoric feel to it, and all band members but drummer Ornan McLean take their share of the lead vocals, which sounds nice. Rabin and MacDonald have somewhat similar voices (Nick Barrett comes to mind) while Whyte, who sings the closing lines, is clearly different with his Geddy Lee like vocals. This one cointans a few short solos, of which the album as whole might have had a few more. Then again... we always want to have something to improve.

Overall, "The Perfect Map" is a piece of work that gets my approval. An album with an own identity and not a single sign of weakness, which deserves to be widely embraced.